){kind=logo}
" 
Familie vol verhalen
Ina is altijd een creatieve vrouw geweest. Als onderwijzeres bracht ze kinderen de liefde voor boeken bij. Ook thuis speelde fantasie een grote rol. Voor haar kleinkinderen schreef en tekende ze de avonturen van Kabouter Puntmuts. De grappige verhaaltjes werden verzameld in een album en zijn inmiddels ook bij haar achterkleinkinderen geliefd. Die creativiteit zit in de familie. Dochter Josien is stadsdichter van Middelburg. In het gedicht dat ze over haar moeder schreef, komen verdriet en humor prachtig samen. Want humor is misschien wel Ina’s grootste kracht. Ze houdt van een grapje, kan heerlijk om zichzelf lachen en neemt het leven zoveel mogelijk zoals het komt. Een kleurrijke vrouw, die graag mensen om zich heen heeft. En die mensen komen graag bij haar.
Een lach en een traan
De dementie maakt het dagelijks leven steeds ingewikkelder. Ina heeft vaker hulp nodig bij dingen die vroeger vanzelf gingen. Daarnaast is ze slechtziend en heeft ze het syndroom van Charles Bonnet, waardoor ze soms dingen ziet die er niet zijn. Haar dochter Josien komt iedere dag langs, soms meerdere keren. Moeder en dochter delen dezelfde humor en weten elkaar regelmatig aan het lachen te maken. Maar er is ook verdriet. Josien ziet haar moeder achteruitgaan en Ina merkt zelf dat steeds meer dingen niet meer vanzelf gaan. Dat is soms moeilijk. Toch weten ze samen steeds weer de draad op te pakken. Er is ruimte voor tranen, maar ook voor een flinke dosis zelfspot. In haar gedicht verwoordt Josien hun bijzondere band treffend: ‘Ik ben je externe geheugen. Ik zorg voor je. Dat heb jij altijd voor mij gedaan. Nu ben ik aan de beurt.’
Hoe het ook kan
Lea Agterberg begeleidt Ina en haar familie als casemanager dementie, aangesloten bij het netwerk dementie van Konnekt Zeeland. Ze houdt in de gaten hoe het thuis gaat, heeft regelmatig contact met Josien en haar zus en denkt mee over de ondersteuning en zorg die nodig is. Lea: “Ik heb mevrouw De Graaf leren kennen als een ontzettend leuke, vrolijke vrouw. De positieve energie straalt van haar af. Het is mooi om te zien hoe ze die levenshouding doorgeeft aan de generaties na haar. Een diagnose dementie kan iemand enorm uit het veld slaan. Mevrouw De Graaf laat zien hoe het ook kan. Niet omdat de ziekte haar niets doet, maar omdat ze ondanks alles blijft genieten van de mensen en dingen om haar heen.”
Een nieuw hoofdstuk
Binnenkort verhuist Ina naar Villa Rittenborgh in Middelburg. De zorg die ze nodig heeft, is thuis niet langer voldoende te bieden. Voor Ina en haar familie is dat een ingrijpende stap. Ook voor Lea betekent het afscheid nemen: “Ik kwam altijd met veel plezier bij mevrouw De Graaf. Die bezoeken ga ik echt missen, maar ik weet zeker dat ze ook op haar nieuwe woonplek veel mensen een glimlach zal bezorgen. Met haar humor en levenslust wordt ze een aanwinst voor Villa Rittenborgh. Daar ben ik van overtuigd.”
Het gedicht van Josien over haar moeder
Ze is vaak iets kwijt
Haar telefoon
Gewoon op de oplader
Haar horloge
Onder haar kussen
De kat
Op de vensterbank
Een naam
Met de eerste letter van mijn naam
Help ik haar op weg
Oh ja Jibbe
Dat stomme hoofd van me
Zegt ze bozig
Ze belt me
Ik weet niet meer hoe mijn telefoon werkt
Je belt me er nu mee
Oh ja
Heb ik Bas al gefeliciteerd
Ja hoor
Kijk hier in de familie app
Oh ja
Dat stomme hoofd van me
Ik moet beter mijn best doen
Gebruik mij maar
Zeg ik
Ik ben je externe geheugen
Je doet niks verkeerd
Je bent 91
Ik zorg voor je
Dat heb jij altijd voor mij gedaan
Nu ben ik aan de beurt
Oke
Zegt ze
Want zo is zij
Ze neemt het zoals het komt
Waar is mijn bril
Samen zoeken we
Hij ligt achter een schaaltje op de plank bij haar bed
Verstoppertje spelen met een vrouw van 91 met slechte ogen
Ik vind het gemeen
Desnoods kom je bij ons wonen
Zeg ik
Ze lacht
Dan heb je er meteen een werkster bij
De humor is er
Die vergeet ze nooit
Mijn 91 jarige moeder
Ze belt me
Ik neem op
Oh dat ging per ongeluk
Dat deed mijn vinger
Slaap lekker mam