Blog: 'Indianentotem'

Afgelopen mei 2025 heb ik -samen met mijn man Erwin- een prachtige rondreis gemaakt door West-Canada. Mijn levenswensen zijn vervroegd, nadat ik op 10 april 2024 te horen kreeg dat ik ongeneeslijke kanker heb. Sindsdien staat voorop: niet uitstellen en angsten overwinnen.

Op deze rondreis hebben we de intensiteit van de natuur met haar groene bossen, haar blauwe meren en de besneeuwde bergen ervaren en zijn we tot rust én tot elkaar gekomen.
Ik heb altijd al een aantrekkingskracht tot de levenswijze van indianen gehad. Op deze rondreis hebben we het indianendorp van de Shuswap Nation bezocht. Wat me intrigeert zijn de ceremonies, de rituelen, het samenzijn van meerdere generaties, het primitieve in de bereiding van voedsel en het maken van eigen voorwerpen. In de Teepee tent heeft de gids ons meer over hun cultuur en rituelen verteld.

Als herinnering heb ik een indianentotem meegenomen. Het is voor mij inmiddels een belangrijk symbool geworden. Tijdens mijn ochtendritueel vraag ik hem om zijn wijsheid, want hij straalt de rust uit, de kracht & het geloof, die ik ook zo graag wil ervaren.
Sinds ik ongeneeslijk ziek ben, erken ik de kracht van vertragen. Het minder plannen- en daarmee ook minder doen- op de dag. Om te leven vanuit mezelf, vanuit de energie die ik heb, de energie die ik krijg van iets ondernemen in of buitenshuis.
Het maakt dat ik iedere ochtend met mezelf incheck, dagelijks rust(momenten) neem en bewust ben van wat mij die dag gemakkelijk afgaat of wat niet. Dat ik zaken kan uitstellen, mezelf dus geen druk opleg, geen doelen en met aandacht de dingen doe óf juist niets doen.
Ik ben op zoek gegaan naar het levensritme wat nu bij mij past, om op die manier verbinding te houden met mezelf en letterlijk de dag langzamer leef.

Om te vertragen in een hectische wereld is een kunst op zich. Maar op het moment dat je hoort dat het leven eindig is- wat natuurlijk iedereen weet- maar als het ineens voor de deur staat, besef je echt de waarde van het leven. Het maakt dat ik het leven naar me toe heb getrokken en met name op zoek ben gegaan naar zingeving.
En ik word blij wanneer ik mijn indianentotem zie en mij weet te vertellen:

‘Ik sta hier sterk voor jou, rechtop en krachtig, met verschillende kleuren en tekens op mijn lijf, met vele gezichten en uitslaande vleugels. Ik ben er voor jou.
Ik was al eerder in je gedachten, nog vóórdat we elkaar hadden ontmoet. Nu heb je me ook écht opgezocht in Canada. Jij zag mij en ik zag jou!
Ik zag je daar met je man, als een verliefd stel. Ook hij voelt dat ik belangrijk voor je ben, er is een aantrekkingskracht. We maken elkaar sterk.
Je hebt me meegenomen naar huis en onze geschiedenis & cultuur bij je binnengelaten. Tijdens jouw ochtendritueel kijk jij naar mij en ik naar jou.
In jouw levensverandering durf je te bewegen en ben je de zoektocht naar jezelf gestart. Zoek je eigen levensritme. Met dát gevoel word je de muziek en met jouw dans vieren we samen het leven.’

Auteur: Denia Schrauwen, PalliaLieveling