Blog: ‘Het past bij wie je bent.’

‘Het ziet er goed uit hoor, het past bij wie je bent’, zegt mijn palliatief verpleegkundige Bart. Ik had hem een document gemaild, waarin ik vanuit verschillende gezichtspunten beschrijf wat ondraaglijk lijden voor mij inhoudt. De huisarts vroeg hierom na ons gesprek over euthanasie. Bart had me voor voorbeelden verwezen naar de website van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE).

Het was toch een zware drempel om me hierin te verdiepen.
Want wanneer zeg je dat je er niet meer wilt zijn, je zult waarschijnlijk de behoefte aan rust intenser voelen….terugkerende gedachtes zullen er zijn….maar het is eng, want het is zo definitief, daarna ben ik er écht niet meer. Ik was dan ook behoorlijk zenuwachtig, voor het gesprek met Bart. Mijn grootste angst is dat ik afhankelijk word van anderen, zowel in de zorg als in regievoering. Voorál in mijn eigen regie!
Eerder had ik hem verteld: ‘Ik hoop dat ik durf te sterven’. Hij vond het erg bijzonder, hoe ik dit verwoordde. Ik hoop op een natuurlijke dood, omdat er dan een natuurlijk overgang is naar het hiernamaals. Ik hoop dat ik het stervensproces accepteer, dat er aandacht is voor wat ik nodig heb om tot rust en in mezelf te komen, dat ik het leven los kan laten en rustig ga met de allerliefste mensen om me heen. Bart zegt me: ‘Als het niet natuurlijk kan, is euthanasie je back up: Dan is dat de weg. En beiden zijn oké. Je doet het altijd goed. Het ligt op de plank, dat is voor jou belangrijk.’ Ik knik met de tranen in mijn ogen, niet in staat om iets te zeggen. Het voelt zo verloren.

Het lucht op om een grote stap verder te zijn in het verzoek. Ik ben trots dát ik de tijd heb genomen. Het is moeilijk, maar ik ben er klaar voor om- na een jaar- de huisarts weer te spreken over mijn verzoek en om haar deels mijn sterfplan te overhandigen. Dankbaar voor het gesprek met Bart, die zózeer staat voor een stervensproces dat bij mij past!

Auteur: Denia Schrauwen, PalliaLieveling